Daniel Ellsberg — najsłynniejszy „whistleblower” w historii Stanów. Człowiek, który najpierw zobaczył wojnę w Wietnamie na własne oczy, a potem jako pracownik Departamentu Stanu czytał tajne raporty Pentagonu na temat postępu wojny, które nie miały nic wspólnego z oficjalną propagandą rządu Nixona. W 1969 roku Ellsberg, coraz bardziej przeciwny kontynuowaniu wojny, nie mogąc zainteresować ukrytym w tajnych dokumentach skandalem nikogo w Kongresie, przekazał skopiowane materiały redakcji New York Timesa, choć groziło mu to wieloletnim więzieniem. Publikacja dokumentów znanych od tej pory jako „Pentagon Papers” ujawniła skalę fałszowania rzeczywistości przez administrację Johnsona i przyczyniła się w jakiejś mierze do przyspieszenia końca wojny w Wietnamie.

Zbrodniarz wojenny Henry Kissinger nazwał wtedy Ellsberga „najbardziej niebezpiecznym człowiekiem w Ameryce”. Ten sam Kissinger, który do dziś uważany jest w Polsce na rozsądnego zwolennika „realpolitik”. Ten sam, który w 1968 roku zasabotował negocjacje pokojowe, aby przeciągnąć wojnę w Wietnamie o 5 lat, który osobiście odpowiada za (podówczas tajną) kampanię bombardowania Kambodży (600 tysięcy ofiar) i który, a jakże, był wiernym przyjacielem geberała Pinocheta.

Dziś Ellsberg żałuje tylko tego, że tak długo zwlekał z upublicznieniem prawdy o wojnie w Wietnamie, i współpracuje z innymi whistleblowers, m.in. Sibel Edmonds.